maruta

...สั้น ๆ ง่าย ๆ  กับ สี่คำถาม-คำตอบ ที่เห็นกันอยู่ในสังคมปัจจุบัน อ่านทีละสีนะครับ แล้วมันจะจับคู่กันเองอยู่แล้ว...

                                 "รักเดียว...รักจริง"

       ทำไมคนใจรักไม่เป็นหนึ่ง           เพราะคนชอบรักแล้วรักเล่นอีก

   ทำไมซึ้งกับใครไปหลายหน        เพราะได้หลีกหลบเลี่ยงเคียงความหลง

   ทำไมเห็นเอ็นดูทุกผู้คน              เพราะทำไปไร้ใจใคร่คืนคง

   ทำไมตนรักเดียวเพรียวหัวใจ       เพราะความตรงของเราเฝ้ารักจริง...

                                                                            มะรุตะ

...อยากให้เป็นคำถาม-คำตอบแบบบรรทัดที่ 4 กันจังเลย เดี๋ยวนี้ เจอแบบ 3 ข้อแรกเยอะมาก ๆ พอทำกันแบบนั้น ก็กลายเป็นวัฎจักรกันไป ไม่มีวันสิ้นสุด แย่จัง...

... แวบไป แวบมาบล็อคนู้น บล็อคนี้ มีคล้ายวันเกิดกันเยอะ เนอะ เอาฉันท์วันเกิดที่เขียนไว้ มาให้อ่านละกัน บทนี้ สัมผัสเสียงก็สนุกไปอีกแบบ เป็นเสียง ครุ-ลหุ ในลักษณะหนึ่งต่อสาม คือ ครุ-ลหุ-ลหุ-ลหุ-ครุ-ลหุ-ลหุ-ลหุ (หนักเบาเบาเบา-หนักเบาเบาเบา) ลองอ่านเล่นดูนะ...

                                                "สุขสันต์วันเกิด"

       "ณ คล้ายวันเกิด ประเสริฐเพริศพราย   ละทุกข์สุขกาย สบายใจทั่ว

   และได้สมหวัง ประดังยังตัว                  ศตรูจงกลัว ชะตาขาดไป

   จะมีโชคล้น ผละพ้นคนทราม                สะคราญความงาม เผชิญตามใจ

   พลังแรงกล้า กระหยิ่มยิ่งใหญ่                ทะลายโรคภัย มิคลายเบียดเบียน

   จะเรียนที่ขอ รึงานที่อยาก                     พะวงหลายหลาก ตริไว้ในเศียร

   ก็ผ่านไปได้ เพราะด้วยความเพียร          พยายามเรียน นะคุณทุกครา

   กระผมผู้นี้ จะใช้ไสยช่วย                       และมอบใจด้วย มิม้วยหรอกหนา

   จะข้างเคียงคำ ยุจำนรรจา                     มุสู่ทางหน้า ประสบร่มเย็น.."

                                                                              มะรุตะ

... แม้จะไม่ใช่วันคล้ายวันเกิด ใครที่หลวมตัวเข้ามาอ่าน ก็ขอให้มีความสุข ประสบความสำเร็จในชีวิตทุกคนนะครับ...

     ...วันนี้อ่านยากสักนิดเน่อ ลองมาดูการเล่นคำจากภาษาต่างประเทศกันบ้าง เราเรียกกันว่า "บาฮาซา" เป็นภาษาที่ใช้ทางการของอินโดนีเซีย รากศัพท์มาจาก บาลี สันสกฤต เหมือนไทยเราเนี่ยแหละ ลองอ่านคำอ่าน (สีน้ำเงิน) เป็นบทสัมผัสดูเน่อ แถมคำเขียนกับคำแปลไว้ให้ละ เผื่อได้เอาไปใช้เล่นกัน...

                   "รินดู กามู"

               "Rindu Kamu"

                "คิดถึง คุณ"

   ปีกีร์กัน     กามู          รินดู   เซอกาลี

  pikirkan    kamu       rindu    sekali

คิดเกี่ยวกับ   คุณ        คิดถึง   ทีเดียว

  ตั๊ก เมอเงอร์ตี         เกา เกอ มานา

 tak  mengerti         kau ke  mana

 ไม่     เข้าใจ            คุณ ไป  ไหน

   ซาละห์ อากู            ตั๊ก  ฮู้   อาปา

    salah   aku            tak hu   apa

   ผิด(ที่)  ผม              ไม่  รู้    อะไร

    บาไกมานา           เกอเตอมู ลากี

    bagaimana          ketemu   lagi

    ทำอย่างไร            พบคุณ    อีก

   ซูซ่าห์ เบอตู้ล์          ฮารี อีนี่

    susah bertul          hari ini

    ยาก   จริงจริง          วัน นี้

    จาลัน เซินดีรี            มาตี้ อากู

    jalan sendiri            mati aku

    เดิน คนเดียว            ตาย ผม (ผมคงตายแน่ๆ)

    อาเตา ซูดะห์            อาดา บารู

     atau sudah             ada baru

     หรือ   แล้ว                มี   ใหม่  (หรือจะมีใหม่แล้ว)

   ปาจาร์ อากู              ลังซุง      ฮีลัง

     pajar aku            langsung  hilang

      แฟน  ผม                ทันที      หาย (หายไปโดยทันที)

   นางิส อีนี่              เซอร์เปอตี อาบัง

   nangis ini               serpeti   abang

    ร้องไห้ นี้              เหมือน พี่ชาย (เหมือนเป็นแค่พี่ชาย)

     มีนุม      บินตัง              อุนตุ๊ก ลูปา

   minum  "bintang"           untuk lupa

   ดื่ม บินตัง(ยี่ฮ้อเบียร์)          เพื่อ   ลืม

     ซากิ๊ท เบอร์ตูล              ดารี วานิตา

      sakit    bertul               dari wanita

      เจ็บ    จริงจริง              จาก ผู้หญิง

      อัยร์ ดี มาตา                ลังซุง  ตูรูน

       air di mata             langsung turun

       น้ำ ที่  ตา                   ทันที    ลง  (น้ำตาไหลทันที)

                                                     มะรุตะ

...ที่มีเครื่องหมายการันต์ตรง ร ล ออกเสียงควบกล้ำ ถ้า ห ออกเสียง หะ ครึ่งเสียงเน่อ ถ้าจะดูเบียร์บินตัง (เบียร์ตราดาว)อยู่ในรูปนะ... 

      ...มาว่ากันต่อกับกุหลาบดอกเดิม ใครยังไม่ได้อ่าน รบกวนไปอ่านของวันที่สิบสองสักนิดก่อนนะ เราเอากุหลาบดอกนั้น มาวางหน้ากระจกเงา แล้วมาร้ายคำกันต่อจากดอกไม้ดอกเดิม ในอีกแง่มุมนึงในกระจก...

                                          "กุหลาบ...ที่พลิกผัน"

     "กลอนกุหลาบ"เป็นเพียงเรื่องโกหก    หลอกให้ตกหลุมลึกนึกแล้วสม

   "ใบ"ที่เปรียบจุนเจือเอื้อบรม                 กัดฟันชมชื่นชิดมิตรก่อกล

    อันใบนั้นยันแค่เป็น"ไบสัน"                ที่ตัวมันก้าวร้าวเถื่อนถลน

    อีก"หนาม"ยังฟังรู้ดูชอบกล                คือ"สนาม"ฟุตบอลตอนย่ำยี

    "ก้าน"ดอกยาวที่กล่าวไปแล้วนั้น        แท้จริงฉันเอาดอกออกตรงนี้

     เป็น"ก้านยาว"ชื่อทุเรียนเพียรอิ่มดี     ไว้ฟาดที่คนอ่านน่ายินดา

     "กลีบ"ดอกงามไม่งามตามที่คิด         ส่วนลึกจิตพินิจเป็น"กีบ"พม่า

     หรือเทียบกับนับได้แค่"กีบ"ลา          ที่มีค่าต่ำสุดฉุดไม่ทัน

     อ่านไปแล้วมาแล้วอย่าคิดมาก          อย่าคิดอยากไล่เตะคนแต่งนั่น 

     ความจริงที่ร้อยลงปากกาพลัน          แท้จริงฉันอยากให้เห็นอีกมุมมอง...

                                                                                      มะรุตะ

        ...คนเรา ง่ายที่จะมองอะไรในแง่ลบหรือแง่ร้าย บทนี้เขียนต่อจากบทที่แล้วใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเลย ไม่อยากให้คนทั่วไป คิดกันอย่างงั้นเลย เอาเวลาที่มองอะไรก็ตามในแง่ร้าย ไปทำสิ่งนั้นให้ดีขึ้นกันดีกว่า...

       ...ต่ออีกสักรอบกับการเขียนร้อยคำเรียงความหมายให้คนอื่น รอบนี้ยาวนิดนึงนะ บทนี้เขียนไว้ให้รุ่นน้องที่ภาควิชา ทำเป็นเพลง ขอคืนดีแฟนคนที่มันเพิ่งสำนึกได้ว่า เค้าเป็นคนที่ดีที่สุด เรื่องของเรื่องคือ มันไปมีใหม่ ใจจริงไม่น่าไปแต่งให้มันเลย แต่อย่างว่า พี่น้องกัน ต้องช่วยเหลือกันวันยังค่ำ...

                                          "ขอเธอกลับคืน"

             "แรกพบ...ครั้งนั้นเจอกับเธอ    ก็เผลอ...เพ้อรักเธอ...คนเดียว

       สองเรา...เฝ้าผูกพันธ์ข้องเกี่ยว       เคียงเที่ยว...เพียงเพราะความ...สุขใจ

       กับช่วงชีวิตแสนพิเศษ                   ขอบเขตโลกนี้ช่างดูสดใส

       อยากให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป            เพื่อใคร...คนนั้นที่ฉันรักจริง

              แต่วันเวลาที่ผันเปลี่ยน           สอนบทเรียนอันสำคัญยิ่ง

       มือที่สาม..ผ่านมาพักพิง                 เป็นเจ้าหญิงทำใจให้โลเล

       รักมากมายผ่านมาในชีวิต               ทำใจคิดมากรักจนไขว้เขว

       จะเก็บแรกรักที่เคยทุ่มเท                ก็รวนเร...ถอยห่าง...จากที่เคย

              จนวันที่ฉันตัดสินใจพลาด      ลาขาดจากเธอไปคบคนใหม่

       แม้คำอ้อน..วิงวอน...ขออย่าไป       ไม่แคร์ใจ...ที่เคย...มีให้กัน

       เมื่อความรู้สึกแท้จริงปรากฎขึ้น       ว่าทั้งฝืนกล้ำกลืนทำลายฝัน

       ปล่อยเธอเหงาเศร้าซึมอยู่ทุกวัน     ที่จริงฉัน.....ขาดเธอไม่ลง

                เธอ...คือคนรักและห่วงใย     เธอ...คือใจทั้งหมดของฉัน

        เธอ...คือชีวิตทุกสิ่งนั้น                 เธอ...คือคนที่ฉันรักเธอ

                รู้...ว่าฉันทำผิดพลาดไป       รู้...ว่าใจฉันเฝ้าพร่ำเพ้อ

         รู้...ก็ได้แค่เพียงละเมอ                 รู้...เสมอว่ามันสายไป

               ขอ...อยากขอเธอคืนกลับมา   ขอ...ชะตาเธอกลับคืนฝัน

         ขอ...ให้รู้ว่ายังรักกัน                     ขอ...ให้ฉันและเธอกลับคืน

               ฉัน...คงไม่คบใครอีกเลย        ฉัน...เฉลยรักที่ยังหวัง

         ฉัน...เฝ้าทนคิดอย่างจริงจัง          ฉัน...รอฟังกลับคืนดี..."

                                                                                มะรุตะ

... เล่ากันตั้งแต่คบกันครั้งแรก แล้วมีมือที่สามเข้ามา จนมันกลับมาคิดได้ว่า สูญเสียคนที่ดีที่สุดไป แต่ขอบอก ชอบท่อนฮุกมาก ๆ ตั้งแต่คำว่าเธอ ลงมา หุหุ...

    ...บทนี้ เขียนไว้ตั้งแต่อยู่สุมาตราแล้ว ตอนนั้น เขียนให้พี่สาวคนนึง พี่แกชอบ ฤดูฝนมาก ๆ ชื่อ พี่ตู่ Toorainyseason หุหุ กลับมาบอร์เนียว ก็ยังเจอะเจอกับมันอยู่ เวลาฝนตกที เครื่องจักรในบ่อเหมืองทำงานไม่ได้เลย เดินทางก็ลำบาก เรามามองฤดูฝนกันหลาย ๆ มุมมองดีกว่า ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิดเลย...

                                                                  "ฤดูฝน"

                                                           ^RainySeason^

                "หยดหยาด"น้ำพร่ำหลั่งรินกระทบ         ยามประสบพบเห็นกระเซ็นสาย

          พรั่งพรูพร้อมเพรียงแยกแตกกระจาย            จากใบไม้เขียวชะอุ่มพุ่มรื่นรมย์

                "หยดหยาด"ใสบริสุทธิ์จากฟ้าฟาก        ดูแล้วอยากเป็นหนึ่งพึงประสม

         คงจะมีอิสระน่าดูชม                                    ลอยตามลมกลมกลืนชื่นชีวา

               "หยดหยาด"นำพาไปในทุกแห่ง             มิกั้นแบ่งคนใครไกลหนักหนา

         ให้เหมือนใกล้จิตใจในแววตา                       หยาดหยดพาหาสิ่งที่เฝ้ารอ

               "หยดหยาด"น้อยคอยตามถามยามเหงา  ครั้งที่เราขาดเกลอเผลอวอนขอ

          ให้เป็นเพื่อนคุยด้วยช่วยถักทอ                    ก้อเพียงพอต่อสุขทุกข์ผ่อนคลาย

               "หยดหยาด"ยามยลย้ำเย็นยะเยือก         สอนให้เลือกคุมต้นค้นจุดหมาย

          อารมณ์เย็นดั่งน้ำคงสบาย                          มากสหายที่ชอบปลอบประโลม

               "หยดหยาด"ถ้าดุร้ายเป็นสายห่า            ดูไร้ค่าท้าดันพลันถาโถม

           เปรียบดังคนสิ้นคิดจิตทรุดโทรม                ทั้งครามโครมทำท้อขออย่าเจอ

                "หยดหยาด"ย่างเข้าสู่ฤดูหยด               มิเคยงดเช้าค่ำสม่ำเสมอ

           สิ่งดีไว้ให้รู้คู่กายเธอ                                 สิ่งร้ายเหรอชะล้างไปกับมัน...

                                                                                                     มะรุตะ

....เขียนถึงหยาดฝนยังไม่วาย ให้พาไปหาคนที่คิดถึงอีกแน่ะ แหะ แหะ...

...วันนี้ว่าด้วยเรื่องใกล้ตัวกันดีกว่า บทนี้เขียนตอนทำงานสำรวจพลอยอยู่ที่จังหวัดแพร่ นั่งมองมือตัวเอง เลยสื่อเป็นภาษาออกมา มาเรียนรู้ภาษาไทยแปลก ๆ สักสี่ห้าคำดีกว่า อาจจะมีคำที่เพิ่งรู้ก้อได้นะ...

                                                             "นิ้ว"

                     อัน"อังคุฐ"สะดุดที่ความดีซึ่ง        ผมคนหนึ่งยกให้ว่างามเหลือ

               เจรจาพาทีมีจุนเจือ                           สุดเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่เหล่าชน

                    "ดรรชนี"ชี้บอกควรยกย่อง             ประกาศก้องผองเพื่อนเกลื่อนถนน

              ความรักชอบตอบมาจากทุกคน            เหมือนต้องมนต์ปนเสน่ห์เล่ห์ตัวเธอ

                    "มัชฌิมา"พาคิดจิตสว่าง               ไม่เป็นกลางลางบอกว่าตนเผลอ

              รู้สึกดีมีใจให้เมื่อเจอ                            เฝ้าพร่ำเพื้อเสนอหน้าท้าสุขใจ

                    "อนามิกา"ของคุณอยากจะฝาก      เพียรลำบากหาพลอยสวยสดใส

             ประดับแหวนแสนพิเศษกว่าใครใคร       ทำจากใจใครขอรอรับจริง

                    "กนิษฐา"เรียวงามตามความเห็น     ขอเก็บเป็นนิ้วรอของเจ้าหญิง

             ไว้เกี่ยวก้อยร้อยกันพลันพึ่งพิง               คงดียิ่งถ้าคือผมที่รักคุณ...

                                                                                                มะรุตะ

...มองเพื่อนน้อยทั้งห้าของมือขวา มันก็ร่วมมือกันสัมผัสและนำพาปากกาให้โลดแล่นไปบนกระดาษ ด้วยประการฉะนี้....

จากครั้งที่แล้ว ได้พร่ำพรรณนา ผืนฟ้า ท้องทะเลที่หาดจอมเทียน เป็นกลอนหก.. เราเอาความรู้สึกตรงนั้นมา ทำให้กระชับกันดีกว่า...

บทกลอน ไม่ว่ามันจะมีอยู่เท่าไหร่ มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนกัน อยู่ที่คว่ามรื่นรมย์ของทำนองและเราจะจินตนาการไปกับมันได้มากขนาดไหน...

                                     "ท้องฟ้า...จินตนาการ"

      "เหม่อมองฟ้าตามจินตนาการ              สอดประสานความกว้างใหญ่ให้ใครเห็น

มองแล้วเพลินในยามเย็น                        อยากเป็นฟ้างามตามดูแลเธอ

      หรือจะเป็นอาทิตย์ที่ลอยล่อง              ไว้คอยปกป้องตอนเธอเผลอ

ให้ไออุ่นทุกครั้งเมื่อเจอ                           สุขเสมอเมื่อได้อยู่เคียง

    เธอเหมือนเมฆน้อยที่ลอยเกลื่อนฟ้า         สวยตรึงตรากว่าสิ่งไหน

ขาวสะอาดยิ่งกว่าสิ่งใด                            จับใจให้หลงรักเธอ

     แม้ยามค่ำแลจันทร์ที่ลอยเด่น                แบ่งจันทร์เพ็ญเต็มดวงสวยเสมอ

ครึ่งหนึ่งอยากฝากให้กายเธอ                      อีกครึ่งมอบไว้กับใจ

     หรือจะดาวที่แพรวพราวอยู่                    ไว้เป็นผู้เข้าฝันยามหลับไหล

ให้ส่งถึงคนที่ห่างไกล                               ว่าจากใจคนคนหนึ่งคิดถึงเธอ..."

                                                                              มะรุตะ

จบที่ความคิดถึงคนที่อยู่ไกลอีกละ เฮ้อ... ลองไปใส่คอร์ดได้นะ กลอนนี้ รุ่นน้องเอาไปร้องเป็นเพลงกันด้วย...

"ผืนฟ้า...ท้องทะเล"

"ฟ้าครามตามที่เราคิด     พินิจวิเคราะห์ทั้งผืน

กว้างไกลไปทุกวันคืน          แห่งอื่นหนใดใครรู้

มองแล้วแผ้วเห็นอิสระ         พบปะไปทุกแหล่งอยู่

อยากลองเป็นฟากฟ้าดู         ได้อยู่คู่กายแลคุณ...

อาทิตย์ลอยล่องส่องฟ้า    พบหน้าพาให้ไออุ่น

ปกป้องกอบเกื้อการุณย์           เจือจุนคุณไปตลอดกาล

แสงแดดแผดผ่องป้องปิด         ใครคิดมิดีล้างผลาญ

เรียกพ้องส่องสาดบาดนาน        คนพาลแพ้พ่ายเต็มตา...

เมฆาขาวสวยราวกับ            สาวนับจับจองครองหล้า

คือเธอน่ารักงามสง่า                 ใบหน้าผ่องใสใจดี

เมฆน้อยลอยล่องตามลม            กล่าวชมหญิงงามตามที่

ความจริงใจคิดตามนี้                 หญิงนี่เลอเลิศตามตัว...

เขาสูงเขากล้าเขาแกร่ง         เขาแห่งจอมเทียนเวียนหัว

เขายั้งยิ่งใหญ่ไปทั่ว                 ข้ากลัวเขามัวมองเมิน

เขายิ่งรำคาญคนง่าย                 เขาชายหน้าหนีขัดเขิน

เขาจับใจยากเหลือเกิน              ข้าเพลินยามเห็นเขางอน...

เห็นเกาะเลาะอยู่ลิบลับ               ระยิบระยับงามสลอน

เปรียบได้กับการตัดรอน               ถูกถอนมิตรภาพจากกัน

ตัวเราคล้ายถูกปล่อยเกาะ             จงเจาะเร่งหนีจากฉัน

เงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเที่ยววัน        นอนฝันคนเดียวตลอดไป...

ทะเลแลชั้นเกรียวคลื่น               คอยกลืนกินทุกสิ่งได้

รุนแรงเปรียบกับคลื่นใหญ่                 สดใสเปรียบเป็นคลื่นเบา

ยามโกรธคลื่นยลสูงสุด                    จนฉุดไม่หยุดสิ่งเร้า

คราวดีดีเกินคาดเดา                        คนเราเดี๋ยวร้ายเดี่ยวดี...

ร่ายกลอนจนตอนฟ้าค่ำ               ดื่มด่ำกับเสี้ยวจันทร์ศรี

แสงสาดส่องยามราตรี                     เปรมปรีภายใต้จันทร์นวล

เสี้ยวจันทร์พลันเปรียบเสี้ยวหนึ่ง         เสี้ยวซึ่งครึ่งใจเสสรวล

ครึ่งแรกมอบให้กายควร                   อีกส่วนครึ่งให้ใจเธอ...

อีกทั้งดาวดวงทั่วฟ้า                  มองมาคล้ายดาวยิ้มเผลอ

อ๋อ!เจ้าหัวเราะนะเกลอ                    ที่เจอข้าทุกข์ร้อนใจ

วอนดาววาววับจับจิต                       ส่งคิดถึงใครได้ไหม

ขอฝากดาวน้อยกลอยใจ                  ส่งไปให้ถึงนงคราญ...

เม็ดทรายรายนับพันหมื่น             ถูกคลื่นซัดมาเป็นล้าน

โถ!ทรายผู้น่าสงสาร                       ถูกมารคลื่นร้ายรังแก

คงเหมือนใจผมคนนี้                       คนที่ถูกทิ้งเหลือแต่

ความว่างเปล่าเปลี่ยวเหี่ยวแท้             ผู้แพ้พ่ายตายทั้งเป็น...

กลอนกล่าวให้ได้แต่หวัง              จริงจังไปไร้สงสาร

ไม่มีที่รู้ดูกาล                                ผมพานหมดความมั่นใจ

คงใช่ที่ยังคิดมาก                       คงยากที่เป็นไปได้

คงเพราะที่ผมหรือไร                        คงไกลจากความเป็นจริง..."

                                                                                              มะรุตะ